Innym ważnym sposobem wyrażania Tradycji jest sztuka. Ikony, szczególnie popularny jej rodzaj w prawosławiu, ma znaczenie nie tylko przedstawiające, jest także objawieniem Boga. Z tego powodu pisarze ikon nie mają pełnej swobody twórczej i muszą uwzględniać ważne aspekty religijne swojego dzieła. W szczególności istotne jest, żeby ikonograf był dobrym wiernym Kościoła, a sam akt twórczy był poprzedzony spowiedzią i przyjęciem eucharystii.
Ikony są częścią Tradycji prawosławia na równi z Biblią, soborami, ojcami Kościoła, liturgią i kanonami. Kościół prawosławny uznaje je wszystkie za pochodzące od Ducha Świętego oraz nawzajem ze sobą powiązane. Podobnie powiązana jest prawosławna teologia i mistycyzm, miłość Boga i ludzi, a także osobista wiara poszczególnych członków Kościoła i liturgia nabożeństw. Ta jedność jest traktowana jako podstawowy warunek prawidłowego życia duchowego Kościoła. Według Ewagriusza prawdziwa modlitwa jest równoznaczna z uprawianiem teologii, zaś św. Maksym stwierdził, że teologia pozbawiona rzeczywistego przeżycia mistycznego, jest teologią demonów.
Ikonostas
Ikonostas (gr. eikón oznaczające obraz oraz stásis czyli pozycja, umiejscowienie) to ściana z ikonami, która w cerkwi oddziela nawę od prezbiterium (zwanym też sanktuarium). Według nauki cerkwi prawosławnej jest symbolem nieba, miejsca szczególnego przebywania Boga. W pierwszych wiekach w cerkwi nie było ikonostasu. Ołtarz był widoczny i oddzielony od części głównej świątyni kratą.
